Sieci wodociągowe

Dostęp do bieżącej wody wydaje się w obecnych czasach rzeczą oczywistą. Jednak aby dostarczyć ją do odbiorców (zgodnie z zapisami Ustawy z dnia 07.06.2001roku, o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, Dz. U. z 2017r. poz. 328 z późn. zm., www. sejm.gov.pl//isap), w odpowiedniej ilości, jakości i pod odpowiednim ciśnieniem, konieczne jest zaprojektowanie, a następnie wybudowanie i eksploatacja, bardzo złożonych systemów dystrybucji wody. Woda dystrybuowana jest przewodami tranzytowymi, magistralnymi i rozdzielczymi, tworzącymi układy sieci obwodowej lub rozgałęźnej. 

Rodzaje przewodów wodociągowych 

PRZEWODY TRANZYTOWE – to przewody główne (magistralne), najczęściej o dużych średnicach, tłoczące (doprowadzające) wodę z punktu „A”, do punktu „B”. Przewody tranzytowe, nie wydatkują po drodze, co oznacza, że nie ma do nich żadnych podłączeń. 

PRZEWODY MAGISTRALNE – to przewody główne, wydatkujące po drodze, zasilają przewody i sieci rozdzielcze. Powinny przechodzić przez miasto ulicami, wzdłuż których układają się środki ciężkości rozbioru wody - powinny też przebiegać drogą możliwie prostą i krótką, by straty ciśnienia wzdłuż nich były jak najmniejsze. Trasa przewodów powinna przebiegać ulicami leżącymi na grzbietach stoków i wyniosłości terenowych, aby uniknąć zbyt dużych strat lub nadmiernych ciśnień w przewodach magistralnych i rozdzielczych. 

PRZEWODY ROZDZIELCZE – Zasady obowiązujące w układzie przewodów magistralnych stosuje się również w układzie przewodów rozdzielczych, stanowiących wraz z magistralnymi sieć rozdzielczą, rozprowadzającą wodę po całym terenie. Najkorzystniejszy pod względem topograficznym będzie taki układ sieci, w którym linie ciśnień dynamicznych układać się będą mniej więcej równolegle do powierzchni terenu, a więc, gdy ciśnienia robocze na całym obszarze zapatrywania w wodę będą podobnej wielkości. W praktyce nie można uzyskać wyłącznie tego typu rozwiązania, gdyż większe różnice terenowe, wzajemny układ pompowni — sieci i zbiornika górnego, wreszcie przeszkody terenowe (góry, rzeki, doliny) uniemożliwiają lub co najmniej utrudniają właściwe rozwiązanie.   

Rodzaje układów geometrycznych sieci wodociągowych 

SIEĆ PROMIENISTA - zwana również siecią końcówkową, rozgałęzieniową lub otwartą jest siecią hydraulicznie niekorzystną, gdyż wzdłuż poszczególnych rurociągów magistralnych nie połączonych wzajemnie powstają znaczne spadki ciśnień, powodujące wystąpienie dużych różnic ciśnień w poszczególnych punktach miasta. Sieć tego typu zakładana jest z konieczności, gdy układ terenu nie pozwala na wzajemne powiazanie rurociągów, a wiec na przykład jednostronne zapatrzenie w wodę (wodociąg grawitacyjny) osiedla położonego w głęboko wyrzeźbionych dolinach z konieczności wymaga zastosowania sieci promienistej. 

SIEĆ PIERŚCIENIOWA - zwana również siecią obwodową, obiegową lub zamkniętą, jest siecią hydraulicznie korzystną, gdyż wzajemne powiązania przewodów magistralnych i rozdzielczych twarzą bardzo dobre warunki przepływu wody i wyrównania ciśnień. Sieć tego typu, w przeciwieństwie do sieci promienistej, zapewnia ciągłość dostawy wody, która może do miejsca czerpania dopłynąć w razie awarii drogą okrężną. Układ pierścieniowy jest tym układem, który powinien być zawsze stosowany, jeśli tylko pozwolą na to warunki lokalne i terenowe. Sieć pierścieniowa na skutek wzajemnego powiazania przewodów pozwala na oszczędne i ekonomiczne zaprojektowanie średnic rurociągów, a tym samym na obniżenie kosztów budowy (a później eksploatacji) sieci, stanowiących olbrzymią część kosztów całej inwestycji wodociągowej. Ten rodzaj sieci jest najbardziej pożądanym, zwłaszcza w przypadku terenu mało zróżnicowanego wysokościowo, ze zbiornikiem górnym końcowym lub centralnym. W takim układzie tak rozdział wody, jak i wyrównanie ciśnień będą najkorzystniejsze.